Posted by: noooooy | 01/04/2010

บทความโรงเรียนวิถีพุทธ

โครงการ เด็กดี เก็บได้

เด็กนั้นเสมือนต้นกล้า หากได้รับการบ่มเพาะดูแลเอาใจใส่ที่ดีก็จะเจริญเติบโตเป็นต้นไม้ที่พร้อมจะผลิดอกออกผลมาให้เราได้ชมเชย ทว่าปราศจากการดูแลเอาใจใส่ ต้นกล้าก็จะ

เหี่ยวเฉา  และวายปราณในที่สุด

ฉันใด….ก็ฉันนั้น…..

นิสัยที่ดี  มิได้มีมาแต่กำเนิด  แต่สิ่งเหล่านี้จะถูกสร้างขึ้นมาภายหลัง  และผู้สร้างสรรค์สิ่งดีๆดังกล่าวนี้ก็ คือบุคคลรอบข้าง  ทั้งในครอบครัวและโรงเรียน

โรงเรียนบ้านวนาหลวง  อำเภอปางมะผ้า  จังหวัดแม่ฮ่องสอน  นักเรียนส่วนใหญ่เป็นชนเผ่ามูเซอ  หรือเรียกให้น่าฟังกว่านั้น คือ ล่าหู่ การสร้างความตระหนักด้านคุณธรรมจริยธรรมหรือสำนึกดีให้เด็กนักเรียนชนเผ่าส่วนหนึ่งหาใช่เรื่องง่ายเลย เพราะพ่อแม่ผู้ปกครองมีเวลาน้อยนักที่จะต้องคอยอบรมสั่งสอนบุตรหลาน เนื่องจากเวลาเป็นสิ่งล้ำค่าต่อชีวิตการทำมาหากินเพื่อความอยู่รอด หนทางเดียวที่นักเรียนจะได้รับการปลุกฝัง คือ การมาโรงเรียน ด้วยเหตุนี้เองทางโรงเรียนได้จัดทำโครงการ  ลาหู่เด็กดี  เก็บได้ฝากออก  ทั้งนี้เพื่อสร้างสิ่งที่เรียกว่า  คุณธรรมจริยธรรมและจิตใต้สำนึกที่ดีให้กับนักเรียนตั้งแต่ยังเยาว์  เพราะวัยนี้สามารถดูดซับสิ่งเร้าได้ดี ที่เป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาได้  คือ  นักเรียนเก็บเงินได้แล้วนำมาให้คุณครู  เพื่อประกาศตามหาเจ้าของ  เมื่อตามเจ้าของไม่เจอเงินนั้นจะกลายเป็นเงินไร้เจ้าของที่ไม่ไร้ค่า  คุณครูจึงมีแนวคิดดีๆ  ขึ้นมาแทนที่ครูจะเอาเงินที่ได้ คืนนักเรียนที่เก็บได้  แต่เราไม่ทำ เพราะถ้าหากคืนนักเรียนที่เก็บได้ จะเป็นการสร้างนิสัยเห็นแก่ตัว  ที่สำคัญคือนักเรียนจะไม่รู้จักการให้เลย  คุณครูจึงหากระปุกออมสิน  เด็กดีเก็บได้   มาหยอดเงินดังกล่าว  คุณครูมิได้รับเงินส่วนนั้นแล้วหายไป  แต่คุณครูจะบันทึกเด็กดีเก็บได้ทุกครั้ง  และให้นักเรียนที่เก็บได้กลับไปเขียนบันทึกความดีของตัวเอง  ไม่เพียงเท่านั้นโรงเรียนยังมีรางวัลให้กับลาหู่เด็กดีอีกด้วย

เงินของ  ลาหู่เด็กดีล่ะ….หายไปไหน…?

นักเรียนเก็บได้  ก็ควรจะเป็นของนักเรียนมิใช่หรือ… แต่ใช่ว่าใครเก็บได้ต้องเป็นของคนนั้น  คุณครูจึงต้องอธิบายให้นักเรียนทราบว่า  เงินนี้เราจะออมไว้  สะสมรวบรวมไว้ เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมนักเรียน  และนำมาใช้ในยามจำเป็น  อาทิ  ซื้อของรางวัลในวันเด็ก  งานกีฬาสีโรงเรียน  และสารพัดงานกิจกรรมนักเรียนนอกจากนี้  การสร้างสำนึกดีให้กับนักเรียนที่เป็นชนเผ่า ให้รู้จักการประหยัดออออม โรงเรียนบ้านวนาหลวง  มีโครงการคุณธรรมต่างๆมากมาย  อีกสิ่งหนึ่งที่อยากจะยกมาบอกเล่าเก้าสิบ  คือ โครงการครูเดือนละร้อย เด็กน้อยวันละบาท

ชีวิตที่อยู่ดีมีสุขใครๆก็อยากได้  แต่เราไม่สามารถที่จะเลือกเกิดได้ในที่มีพร้อมทุกอย่าง เฉกเช่นเดียวกับชาวชุมชนบ้านวนาหลวง ที่ตรากตรำลำบาก เพื่อความอยู่รอดของชีวิต  เรืองการประหยัดอดออมไม่ต้องพูดถึง  แม้จะกินจะใช้หาแทบเลือดตากระเด็น ปัจจัยดั่งกล่าวนี้ส่งผลกระทบมายังบุตรหลานไม่รู้จักจบสิ้น  เมื่อพ่อแม่ไม่สามารถที่จะส่งลูกหลานเรียน นักเรียนก็ต้องออกจากโรงเรียน ไม่ได้ไปศึกษาเล่าเรียนต่อ วงจรชีวิตก็มีอยู่ที่วนาหลวง  เพียงเพื่อ เวียน ว่ายตาย เกิด  โครงการครูเดือนละร้อย เด็กน้อยวันละบาท จึงเป็นจุดเริ่มต้นแห่งหนทาง นำไปสู่การแก้ปัญหาที่กล่าวมา

นักนักเรียนที่ดีได้ ด้วยเห็นตัวอย่างดีๆ ตัวอย่างนั้นหรือ  คือ ครูผู้เป็นแม่พิมพ์ของชาติ   ครูจะให้นักเรียนฝากออม ครูต้องเป็นตัวอย่างให้กับนักเรียน ทั้งครูและนักเรียนต่าง ต้องฝากออมทรัพย์ ครูฝากเดือนละร้อย แต่นักเรียนไม่ได้ฝากมากมาย แค่วันละบาทกับครูประจำชั้น  ครั้นสิ้นเดือนมาก็จะรวบรวมเข้าสหกรณ์ กองทุนนี้จะถอนคืนได้ต่อเมื่อจบจากโรงเรียนไป เพื่อเป็นทุนการศึกษาต่อ นอกจากนี้ยังมีรางวัลนักออมดีเด่นทุกเดือน รางวัลนี้ไม่ใช่รางวัลของคนที่มียอดรวมแต่ละเดือนมากที่สุด แต่เป็นรางวัลของคนที่ฝากประจำทุกวัน ผลพวงที่ตามมาคือ นักเรียนรู้จักการประหยัดอดออมเพื่ออนาคตของตัวเอง

เงินหนึ่งบาทสองบาท ไม่ได้ทำให้นักเรียนของเราอิ่มท้อง  แต่ให้นักเรียนของเรารู้จัก  การประหยัดอดออมรู้จักการให้ และซื่อสัตย์ต่อตนเอง สิ่งเหล่านี้เป็นคุณธรรมจริยธรรมที่จะติดตัวนักเรียนตลอดไป  

จาก… ครูแสนดี


Responses

  1. เม้นให้แล้วครับ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

หมวดหมู่

%d bloggers like this: